امروز هوس کارتون هایدی رو کردم. همیشه عاشق شخصیت و نوع زندگیه هایدی بودم. دوست داشتم تو یه روستای سرسبز بالای کوه زندگی میکردم، صبحا با صدای خروس از خواب بیدار میشدم. صبحانم کره و شیر  و سر شیر تازه و...

 دنبال گوسفندا و بره ها میدویدم، از هوای مطبوع و نسیم خنکش استنشاق میکردم و خوشبختی رو با همه ی وجودم احساس میکردم

آرامشی که تو روستا هست تو هیچ جای دنیا نمیشه پیدا کرد.

ولی تو دنیای واقعی با صدای نون خشکیو صدای بوق ماشینا و صدای زیاد ضبط ماشین ها و صدای خالی کردن آهن و آجر و ماسه و خیلی صداهای دیگه با وحشت زیاد از خواب بیدار میشی. صبحانتم شیرهای یارانه ای آبکی که دیروز بعد از کلی صف وایسادن آقای همسر بینوا به دست اومده و یکم نون سیاه و لبه دار که به زور از گلوت پایین میبری خلاصه میشه و به جای دویدن دنبال گوسفند و بره باید دنبال خط واحد بدوی که بتونی مسیرتو با قیمت ارزونتر طی کنی و از هوای پر از دود و دم شهر استنشاق کنی .

اینا یکی از صد ها تفاوت شهر و روستاست. خدا رو چه دیدی شاید یه روزی به سرم زد و رفتم روستا نشین شدم یاده شعر کتاب فارسیمون افتادم که نوشته بود:

خوشا به حالت ای روستایی                   چه شاد و خرم، چه باصفایی...