زیر گنبد کبود

عریضه

bato-ta-binahayat — Sat, 07 Nov 2009 07:59:18 GMT

سلام دوستای نازنینم. ممنون از اینکه به فکرمید. خوشبختانه دستم خوب شده و دیگه اثری از سوختگی نمونده.

این چند روز اصلا ً حس نوشتنم نمیاد. ولی یهو یه چیزی به فکرم رسید که گفتم ازتون کمک بگیرم.

البته اگه زحمتی نیست تشریف ببرید ادامه مطلب

جیز شدم

bato-ta-binahayat — Sun, 25 Oct 2009 07:01:18 GMT

- داشتم پیتزاها رو از تو فر در می آوردم و کلی به به وچه چه می کردم که مثل پیتزاهای بیرون خوشگل و یکدست شده و هی از خودم تعریف و تمجید میکردم که یه لحظه حواسم پرت شد و با دست غیر مسلح ظرفو گرفتم که جیغ و دادم بلند شد

آقای همسر با سرعت تمام خودشو به آشپزخونه رسوند و با عصبانیت گفت: باز چه بلایی سرخودت آوردی !!؟؟؟

خجالت نمیکشه پررو پررو بهم میگه هر وقت تو توی آشپزخونه ای من باید منتظر یه حادثه باشم!!!

حالا منم بابت ریز و درشتایی که آقا بارم میکنه عصبی و دلشکستم و هرچی میگه ببینم دستتو؛ دستمو مشت کردم و بازم نمیکنم.

بالاخره بعد از یه کم زور آزمایی با همسر محترم ایشون موفق شدند مشتمو باز کنند. چشمتون روز بد نبینه، انگشتای نازنینم تاول زده بودن و سوزش زیادی داشت.

همسری یه کم یخ گذاشت کف دستم و خودش شال و کلاه کرد که بره از داروخونه پماد سوختگی و باند و گاز وازلینه بگیره.

منم با چهره ای معصوم و محزون چشم به در دوختم و منتظر نشستم تا برگرده.

الانم دست بی چاره ی من باند پیچی شده و کارامو یه دستی انجام میدم. حتما ً چشم خوردم، باید یه اسپند واسه خودم دود کنم

البته اینم بگم که عزیز دلم بهم خیلی کمک میکنه و بیشتر کارا رو انجام میده. کلی شرمندش شدم ولی خیلی کیف میده. یه جا نشستم میم چه کار کن چکار نکن.

- اینبار دیگه تصمیم جدی گرفتم که بشینم درس بخونم. احتمالا ً دیگه زیاد نتونم بیام نت.

ایام به کام. در پناه خدا.

دلم برات تنگ شده

bato-ta-binahayat — Sat, 10 Oct 2009 18:26:18 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

روستا

bato-ta-binahayat — Mon, 28 Sep 2009 10:01:18 GMT

خدارو شکر با عوض کردن قالب وبلاگم مشکل کامنتا حل شد. این چند روز هر بلایی بود سر وبلاگ آوردم الا عوض کردن قالب (خودم میدونم یکم شیرین میزنم!)

امروز هوس کارتون هایدی رو کردم. همیشه عاشق شخصیت و نوع زندگیه هایدی بودم. دوست داشتم تو یه روستای سرسبز بالای کوه زندگی میکردم، صبحا با صدای خروس از خواب بیدار میشدم. صبحانم کره و شیر و سر شیر تازه و...

دنبال گوسفندا و بره ها میدویدم، از هوای مطبوع و نسیم خنکش استنشاق میکردم و خوشبختی رو با همه ی وجودم احساس میکردم

آرامشی که تو روستا هست تو هیچ جای دنیا نمیشه پیدا کرد.

ولی تو دنیای واقعی با صدای نون خشکیو صدای بوق ماشینا و صدای زیاد ضبط ماشین ها و صدای خالی کردن آهن و آجر و ماسه و خیلی صداهای دیگه با وحشت زیاد از خواب بیدار میشی. صبحانتم شیرهای یارانه ای آبکی که دیروز بعد از کلی صف وایسادن آقای همسر بینوا به دست اومده و یکم نون سیاه و لبه دار که به زور از گلوت پایین میبری خلاصه میشه و به جای دویدن دنبال گوسفند و بره باید دنبال خط واحد بدوی که بتونی مسیرتو با قیمت ارزونتر طی کنی و از هوای پر از دود و دم شهر استنشاق کنی .

اینا یکی از صد ها تفاوت شهر و روستاست. خدا رو چه دیدی شاید یه روزی به سرم زد و رفتم روستا نشین شدم یاده شعر کتاب فارسیمون افتادم که نوشته بود:

خوشا به حالت ای روستایی چه شاد و خرم، چه باصفایی...

خوش خبری

bato-ta-binahayat — Tue, 15 Sep 2009 08:28:18 GMT

دیروز بعد از چند سال بهترین دوست دوران ابتدایی و البته راهنماییم رو پیدا کردم. ابتدا با استرس فراوان مشغول شماره گیری شدم؛ خدا خدا می کردم شمارش درست باشه و خونشونو تغییر نداده باشند آخه با کلی بد بختی شمارشو پیدا کرده بودم. ولی وقتی بعد از چند تا بوق صدای نازنین مادرشو شنیدم دلم آروم شد و مطمئن شدم که درست گرفتم و بعد از چند ثانیه خودش گوشی رو برداشت. کمی احوال پرسی کردم و پرسیدم شناختی؟ که گفت بزار حدس بزنم... پرنیان.

باورم نمیشد منو یادش باشه. انگار دنیا رو بهم دادن کلی قربون صدقه هم رفتیم. کلی هم گلگی کرد که این همه مدت کجا بودم و چرا خبری ازش نگرفتم و مهمتر از همه اینکه عروسیم دعوتش نکردم که کلی شرمنده شدم و گفتم تازه شمارتو پیدا کردم.

صداش که اصلا ً تغییر نکرده بود. حالا قرار گذاشتیم یه روز که وقت داشت بیاد خونمون تا بتونیم همدیگرو ببینیم و یه دل سیر از این چند سال زندگیمون که از هم دور بودیم تعریف کنیم.

الانم انقدر شارژم که نگوقربونش برم خیلی ماهه.

دو هفته پیشم یه مانتوی خیلی قشنگو نسبتا ً گرون خریدم و کلی بهش علاقه مند شدم و دوسش میداشتم که پریروز بعد از اینکه انداختمش تو ماشین و درش آوردم آب رفته بود و دیگه دکمه هاش بسته نمیشد!!

اینم از شانس من! نشد ما از یه چیزی خوشمون بیاد و بتونیم یه دله سیر ازش استفاده کنیم. کلی دلم سوخت

حالا دیروز رفتم یکی دیگه خریدم البته هم ارزونتر و هم اینکه یه سایز بزرگتر که اگه بازم آب رفت بتونم تنم کنم و آقای همسرو به خرج نندازم.

پ.ن: ماهه رمضونم داره تموم میشه و هیچ کس (به جز مادرامون) افطاری دعوتمون نکرد

التماس دعا

سالگرد ازدواج

bato-ta-binahayat — Tue, 18 Aug 2009 08:04:18 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

کلاسای تابستونی

bato-ta-binahayat — Sat, 25 Jul 2009 14:29:18 GMT

تابستون امسال واسه من کلی با تابستونای گذشته فرق داشت، آخه کلی کلاسای تابستونی ثبت نام کردم؛ واقعا جای تعجبه منی که تنبلیم میومد پامو از خونه بیرون بزارم با وجود این گرمای طاقت فرسا همه ی روزام پر شده. البته ناگفته نمونه که وقتی بر میگردم خونه از فرط خستگی و بی حالی دور از جون مثل میت میوفتم

آخه یکی از خوبیهای ازدواج اینه که از همه لحاظ مستقل میشی مخصوصا در تصمیم گیری( البته نه اینکه دوره ی مجردی مستقل نبودما ولی یکم محدود تر بودم ) و نیز تشویق و حمایت همسران مهربون و زبون بسته ؛ آخه مگه جرأت مخالفت دارند ؟؟؟

تو این مدت هم کلی از عروس و دامادا رو با تشریف فرمایی خودمون به خونه ی بخت فرستادیم، امیدوارم همشون خوشبخت بشن.

الانم طبق معمول روزهای مجردی رو میگذرونم، امان از تنهایی. به قول خاله خانم آقای همسر که میفرمایند: زندگی با ورزشکار جماعت این سختی ها رو هم داره دیگه.

باید عرض کنم اوایل سفر های گاه و بیگاه آقای همسر خیلی برام سخت بود ولی دیگه عادی شده. الان تا میره مثل دخترای خوب بی سر و صدا وسایلمو جمع میکنم و میرم خونه ی بابا

این چند روزم انقدر بهش زنگیدم که هم اعتراض آقای همسر برخاسته و هم شارژ موبایلم تموم شده

خدا جون چی میشد مردا رو یه کم رمانتیک تر خلق میکردی؟؟؟؟

وای که چقدر دلم هوای تابستونای دوره ی نوجوونی رو کرده مخصوصا اون شعر که تو سیمای کودک و نوجوان درباره ی تابستون میخوند که میگفت:

تابستونه فصل شادی و خنده

بچه ها تو ی کوچه گرم بازی مثل چند تا پرنده...

تابستون خوبی داشته باشید.

روز پدر مبارک

bato-ta-binahayat — Sun, 05 Jul 2009 21:25:18 GMT

سلام به دوستان عزیزم. اول از همه ولادت حضرت علی علیه السلام رو به همه ی مسلمونا تبریک میگم و بعد هم روز پدر و روز مرد رو به همه ی پدران ومردان عزیز و همچنین به آقای پدر و آقای همسرو نیز پدر شوهرم تبریک میگم، روزتون مبارک.

خدایا هیچ وقت سایه پدر رو از سرمون کم نکن.

پدرعزیزم به خاطر تمام زحماتی که برام کشیدی ازت ممنونم . میدونم که هیچ چیز نمیتونه ذره ای از محبت های تو رو جبران کنه فقط میتونم بگم که با تمام وجودم دوستت دارم . خدا پشت و پناهت باشه پدر نازنینم.

و همچنین از تو همسر عزیزم ممنونم ؛ از این که تکیه گاه مطمینی برام هستی،از این که راهنمای خوبی برام هستی و از اینکه عاشقی. ازت ممنونم. امیدوارم بتونم مثل تو باشم.

این چند وقت که نبودم به این دلیل بود که اولاً هم سرم شلوغ بود و هم اینکه حوصله نوشتن نداشتم . این اتفاقات بعد از انتخابات هم که شوک بزرگی به هممون وارد کرد. من که دیگه از هرچی سیاست و انتخاباته متنفرم

از دوستای عزیزی هم که لطف کردن و به یادم بودن و تنهام نذاشتن واقعا سپاسگزارم؛ و از دوستایی هم که یادی ازم نکردن بازم ممنونم.

میدونم خیلی از بچه ها بابت این حوادث اخیر حالشون خوب نیست ولی امیدوارم خدا هر جور که صلاحه کارها رو درست کنه.

نمیدونم دوباره کی بنویسم ولی تا اون وقت همه دوستای عزیزمو به خدا میسپارم.

در پناه خدا

یه روز تعطیل

bato-ta-binahayat — Sat, 30 May 2009 09:33:18 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

با عرض پوزش

bato-ta-binahayat — Sun, 24 May 2009 07:08:18 GMT

سلام دوستای مهربونم. امیدوارم حالتون خوب باشه. این ماه بازار امتحانات داغه داغه وقتی بچه مدرسه ای ها رو میبینم که بعد از امتحان از مدرسه بر میگردن و دارن واسه همدیگه تعریف می کنند که امتحانشونو چطور دادن یاد مدرسه رفتن خودم میفتم.

واقعاً یادش بخیر، انقدههههههههههه دلم واسه اونروزا تنگه. مخصوصاً آخرین امتحانو که میدادم با خوشحالی تمام ( انگار داشتم پرواز می کردم) میومدم خونه و اولین کاری که می کردم یه کم میوه برمی داشتم و میرفتم جلوی تلویزیون دراز می کشیدم و تا شب هر چی برنامه داشت نگاه می کردم(دراز کشیدشو نداشت، شما ببخشید).

از فرداشم که تو حیاط با بچه ها دوچرخه بازی و کلی بازی های دیگه می کردیم

دوستای عزیز شرمنده که بهتون سر نمیزنم امیدوارم از دستم دلخور نباشید. ولی یه چند وقتیه که حال و حوصله ی اینترنت و وبلاگ و وبلاگ نویسی رو ندارم. دلم خیلی براتون تنگ شده ،واسه وبلاگای قشنگتون.

دوستون دارم یه عالمه . موظب خودتون باشید.